Print This Page

HSP – hooggevoeligheid en de werking van endorfine

Hooggevoeligheid

Endorfine is het snelst werkende anti-stress hormoon. Het kalmeert het zenuwstelsel op minder dan 5 seconden R. Dit heeft tot gevolg dat mensen met een verzwakte endorfine werking problemen ondervinden met het loslaten en verwerken van stress, prikkels en emoties.
Hypersensitiviteit komt voor bij zowat 20% van de bevolking R. Het merendeel van de HSP’s (Hoog Sensitief Personen) weet dit echter niet van zichzelf.

Uit onderzoek blijkt dat de HSP-kenmerken worden veroorzaakt door verschillende factoren:

  • Ten eerste een endorfine resistentie, hierdoor worden de prikkels minder goed ‘gefilterd’ en komen ze ‘harder aan’. 
  • Ten tweede een te grote activiteit van de glutamaat-NMDA receptoren, waardoor een chronisch gevoel van onrust en prikkelbaarheid ontstaat. . Endorfine remt de werking van de NMDA receptoren R. Echter zodra de gevoeligheid van endorfine afneemt (resistentie), neemt de activiteit van de NMDA receptoren toe. Bovendien fungeren de NMDA receptoren als een dopamine antagonist, ze blokkeren de werking van dopamine R. Dit heeft tot gevolg dat hypersensitiviteit vaak samengaat met kenmerken die men ook ziet bij ADD en ADHD. Uit de klinische praktijkervaring blijkt dat mensen met HSP, ADD, ADHD, depressie en stressstoornissen – vaak last hebben van een exorfinen-intolerantie. Het verband tussen endorfine, exorfinen en een deficiënte DPP-IV enzym werking treft u aan in het volgende schema. Cortisol is het tweede anti-stress hormoon. Het doet er 60 minuten over om de stresshormonen stil te leggen. Cortisol wordt pas geactiveerd als endorfine de stresshormonen niet heeft kunnen stilleggen.
  • Ten derde door een verminderde afgifte van dynorphin (zie volgende hoofdstuk)

Pijn en onrust die maar niet willen weggaan

Onlangs is een onderzoek verschenen met de titel “Dynorphins Regulate Fear Memory: from Mice to Men“. Hierbij beschrijft men dat mensen die pijn, trauma’s en nare ervaringen uit het verleden herbeleven of niet kunnen loslaten, veel te weinig dynorphin hebben. Herstelt men de werking van dat stofje kunnen ze deze ervaringen en angsten veel gemakkelijker loslaten. Dynorphin stuurt een van drie receptoren aan van het endorfinesysteem, namelijk de KOR.   Deze receptor staat centraal in het kunnen loslaten van belastende emoties en ervaringen, in de beleving van spirituele ervaringen en het verwerken van prikkels en stress. Zowat alle entheogene middelen danken hun bewustzijnsverruimend en spiritueel effect aan de werking van de KOR. Deze receptor staat voor verbondenheid, vergeving, doorvoelen zonder angst en het opkomen voor zichzelf en de eigen behoeften. Er zijn twee belangrijke oorzaken van dat dynorphin tekort:

  • Ten eerste aangeboren; men erft een “lui” dynorphin-gen. Dat kan afkomstig zijn als (een van de) ouders kampen met een ernstige exorfinen-belasting. Exorfinen zijn opiaten uit voeding die de eigenschap hebben om dynorphin uit te putten. Vervolgens slaat het dynorphin-gen deze “luie” werking op en geeft deze verworven eigenschap door aan de volgende generatie. 
  • Ten tweede kan het verworven zijn, vaak al vanaf de eerste levensjaren door het gebruik van koemelk. Melk-exorfinen zijn opiaten met een tien keer krachtigere werking als morfine. Ook hier geldt dat het dynorphin probleem in aanvang wordt veroorzaakt door een chronische opiaatbelasting uit voeding of uit stress. Chronische belastende stress zorgt namelijk voor een overmatige stuwing van endorfine. Dit lichaamseigen opiaat functioneert binnen een delicaat evenwicht. Wordt het teveel gestimuleerd dan zakt de afgifte van dynorphin

Wat is de oorzaak van een hoge exorfinen-belasting en wat is het verband met dynorphin?

  • Exorfinen worden afgebroken door het DPP-IV enzym. Dit enzym heeft meer dan 70 verschillende functies en is erg gevoelig voor omgevingsfactoren die de werking van het enzym afremmen. Werkt het enzym minder goed, dan ontstaat er een exorfinen-belasting. Dat heeft in de eerste fase een forse toename van de dopamine en de KOR (dynorphin) activiteit tot gevolg. Dat is de reden waarom de meeste mensen zoet, tarweproducten en zuivel erg lekker vinden. Deze voedingsmiddelen zorgen ervoor dat we veel endorfine en dopamine scoren. Niet zoveel als bij een verliefdheid, maar het heeft wel een effect als stressremmer en een surrogaat voor liefde. Van een glas melk wordt je bijvoorbeeld rustig en slaap je beter.
  • Dynorphin is een DPP-IV-remmer. Hierdoor nemen de exorfinen in het lichaam nog toe. Tot op het punt dat er een dynorphin-uitputting ontstaat, wat een gelijkaardig verhaal is als met bijnieruitputting (cortisol) en diabetes (insuline). Het verloop is haast identiek met het grootste deel van de chronische, psychische en degeneratieve aandoeningen.Overstimulatie van een bepaalde receptor heeft de ongevoeligheid (resistentie) van de signaalstof (bv. endorfine en dynorphin) tot gevolg. Hieruit volgt dan een aandoening dat in feite een verzameling is van de symptomen als een of meerdere signaalstoffen minder goed functioneren. Daarom nemen mensen bijvoorbeeld antidepressiva of kalmeermiddelen. Maar wat er echt aan de hand is, is een ontregeling van het gen en dit door ongunstige omgevingsfactoren zoals troostvoeding en stress. Door de omgevingsfactor te wijzigen, corrigeert men de werking van het gen en de signaalstof(fen).

Hypersensitiviteit of HSP komt voor bij zowat 20% van de bevolking R. Het lichaam en de hersenen beschikken over de unieke capaciteit om zowel fysieke als psychische pijn te verwerken. Deze capaciteit is voor een groot deel afhankelijk van de dynorphin dynamiek. Mensen met HSP, hechtingsproblemen (bv. borderline) en de fysieke complicaties van een falende dynorphin-werking (bv. CVS, ME, fibromyalgie, anorexia en MCS) hebben vaak een langdurig behandeltraject gevolgd. Vaak faalt deze (psycho) therapie omdat het lichaam de blokkade niet kan loslaten. De therapeutische inzichten worden niet geïntegreerd omdat het lichaam de oude ervaringen als het ware ‘vasthoudt’.
Exendo heeft vorig jaar een behandelplan uitgewerkt dat efficiënt is gebleken in het herstellen van de  KOR (dynorphin) werking. Een van de eerste effecten van deze behandeling is zoals een cliënt beschreef: ‘loslaatvermoeidheid en loslaatverdriet”. De pijn vindt een vrij kanaal, het lichaam hoeft de pijn niet meer vast te houden. Wat volgt is een natuurlijk verwerkingsproces in een lichaam met een verwerkingscapaciteit. Vaak faalt psychotherapie omdat het lichaam de blokkade niet kan loslaten.