Print This Page

Griet

Griet
ADD-NOS en depressie
 

De hel van innerlijke onaangepastheid 

Een uiterst hoge gevoeligheid in combinatie met een deficiet in het verwerken van de stormvloed aan prikkels, is geen goede combinatie. Het leidt tot innerlijke chaos, tot het bouwen van innerlijke complexe bouwstellingen om het geheel min of meer staande te houden. Terwijl de dreiging van ineenstorting als een permanente angst alles overheerst. 

De lagere school en het middelbaar onderwijs heb ik met weinig inspanning kunnen doorkomen, ondanks het feit dat mijn concentratie nooit in de les was, mijn hersenen zo verdoofd voelden dat het soms akelig was, ik simpele dingen als de volgorde van de lessen vergat, namen van leerkrachten, leerlingen en de lessen van de vorige dag soms met de beste wil van de wereld niet kon herinneren. Gelukkig kon ik dit tijdens de examenperiode herstellen door enkele uren in een toestand van buitengewone concentratie de kennis tot mij te nemen. Ook door zeer veel complexe defensiestellingen te bouwen, die als vangnet voor het sluipend chaosgif zou moeten optreden. Met emotionele, intuïtieve intelligentie probeerde ik de gaten op te vullen waar ik kon. Maar dit vangnet vraagt energie, zeer veel energie voor hersenen die al overbelast zijn door simpelweg op straat te lopen, en de overvloed aan impulsen te verwerken. 

Dit alles werd nog eens vertraagd en afgezwakt door onverwerkte emoties van een traumatische en conflictvolle situatie tijdens mijn opgroeien en jeugdjaren. Van een avontuurlijk, scherpzinnig meisje versomberde ik tot de donkere dalen van een afwezige schim die hopeloos probeert te redden wat er te redden valt. 

Ondanks het absolute dieptepunt in onverwerkte traumatische emoties en hersenen die steeds minder alles kunnen verwerken start ik toch met universitaire studies. En op wonderbaarlijke wijze lukt dit ook nog vrij gemakkelijk. Mijn overlevingsstructuren worden in deze jaren tot finesse ontwikkeld. Maar de schaduw die ik ben, eist zijn tol. Sociale situaties putten me uit, overvolle auditoria maken me angstig, mijn geheugen en chaos in mijn hoofd wordt steeds meer ondraaglijk. De verlamde, hersendode schaduw die ik geworden ben, leeft als een zombie en louter in overlevingsmodus. Hopeloos proberen integreren, en iedereen die het gelooft. 
Tot voor de eerste keer in mijn leven mijn thesis niet afraakt, de concentratie en gevoel voor logica zitten op een absoluut dieptepunt. In aanvulling met nog een reeks persoonlijke tegenslagen word ik me voor het eerst bewust dat er misschien toch iets niet klopt. Ik begin me te onderwijzen in concentratiestoornissen, en krijg sterke vermoedens dat ik ADD heb. 

Uiteindelijk kom ik via de website terecht bij de Poort (Exendo), en maak ik een afspraak. Lucas bevestigt mijn vermoedens van ADD-NOS. Maar op dat moment was ik zodanig verdoofd, verlamd, levensloos dat alles slechts zeer vaag tot me doordrong. Wat ik me wel nog herinner is het gedetailleerd uitzicht van Lucas zijn bureau, en het feit dat uit het QEEG bleek dat ik erg veel trage hersengolven had had. Sindsdien ben ik begonnen met de ontgifting en het eliminatiedieet, waarop ik in eerste instantie overgevoelig gereageerd heb, en een verergering van de symptomen had, wegens de zware intoxificatie die ik klaarblijkelijk had. Na een maand verbeterde het langzaam. Drie maand later, een klein mirakel, kon ik weer een boek lezen mét concentratie, kon ik participeren in een discussie, feiten onthouden, sociale situaties tijdig verwerken… Wat een bevrijding! Ondertussen ben ik voor enkel maanden in Ierland verbleven, waar ik ook eindelijk de traumatische ervaringen kon verwerken. Nu terug thuis, ben ik zo dankbaar, dat ik eindelijk van al mijn angsten, de “donkere, verlammende wolken in mijn hoofd”, de defensiemechanismen verlost ben, en dat de schaduw voorzichtig plaats kan maken voor mijn authentieke zelve die deze thuiskomst dankbaar en gelukkig koestert.. 

Oprecht en zeer dankbaar voor deze openbaring, dank je wel Lucas!