Print This Page

Epigenetische factoren en drugs

Epigenetische factoren en drugs

Inhoud

Van legaal naar illegaal
MDMA
Cocaïne en speed
Marihuana
Opiaten
Alcohol
Roken

Van legaal naar illegaal

Het begrip drugs is een term die verder gaat dan alleen het illegale gebruik. Miljoenen mensen gebruiken dagelijks genotsmiddelen onder de vorm van alcohol, koffie, energiedrankjes en roken. Net als de illegale drugs en de geneesmiddelen zijn dit stoffen die de normale werking van het lichaam veranderen. Een groot deel van de illegale drugs zoals MDMA en heroïne werden vroeger gebruikt in de geneeskunde. Nog in de eerste helft van de 20° eeuw werd heroïne gegeven aan kinderen in de vorm van een hoestdrankje (afbeelding links: Ayer’s cherry pectoral)
In Nederland (Amsterdam) werd in 1900 een cocaïne fabriek opgericht door de koloniale bank, waarvan bij deze laatste het koningshuis mede eigenaar was. De aandeelhouders van de cocaïne fabriek waren geheim (afbeelding rechts).
Nederland had een monopolie positie in de cocaïne handel waardoor alleen zij cocaïne konden fabriceren. In de eerste wereldoorlog kregen de soldaten cocaïne zodat ze hun oververmoeidheid konden overwinnen, geen honger meer hadden en beter konden vechten zonder al teveel angst. Na de oorlog (1920) werd de opium wet ingevoerd tegen het leveren van cocaïne vanwege de groeiende verslavingsproblematiek, maar de fabriek produceerde vrolijk door. Via Nederland is de cocaïne handel de wereld ingegaan en werd het overgenomen door de Zuid-Amerikaanse landen die ook de coca-bladeren teelten. Amsterdam heeft zijn ‘drug-status’ tot vandaag kunnen behouden.

Het bestrijden van drugs heeft geleid tot het oprichten van criminele organisaties. Is drugs legaliseren dan een optie? Volgens de tegenstanders krijgen we dan meer verslaafden. Maar wat moeten we dan zeggen van  alcohol dat een een hard-drug (bv. jeugdige coma-zuipers) is die meer maatschappelijke en individuele schade veroorzaakt dan heroïne. De harddrug alcohol is sociaal aanvaard en een inkomsten bron voor de staat, net als de drug tabak. En wat met de verslaving aan benzodiazepines (bv. Temesta) en legale amfetamine-derivaten? Met andere woorden, zijn legale drugs dan zoveel veiliger?
Volgens de The Global Commission on Drug Policy, een Braziliaanse organisatie die tot doel heeft relevante informatie over drugs te verspreiden is de war on drugs mislukt. En wordt het hoog tijd voor fundamentele veranderingen in het wereldwijde drugsbeleid.  In juni 2011 pleitten zij in een rapport voor hervorming van de drugswetten en een einde aan de oorlog tegen drugs.

MDMA

MDMA ook wel ecstasy of XTC genoemd verandert iemand van een introvert muurbloempje tot een sociaal geëngageerde vamp. Deze ‘warme sociale gloed’ wordt veroorzaakt door het activeren van de endorfine en oxytocine receptoren R. Na de uitwerking verandert de persoon van ultra-sociaal naar anti-sociaal.

Werking: MDMA zorgt voor een hyperactivatie van de endorfine, enkephaline, oxytocine, serotonine R en cortisol receptoren. Met hyperactivatie bedoel ik gigantische hoeveelheden van deze signaalstoffen. Cortisol wordt bijvoorbeeld verhoogd met 800% R. Dit laatste wijst erop dat endorfine, de eerste ‘stress-buffer’ al vrij snel wordt uitgeschakeld (zie hoofdstuk stress).

Complicaties bij langdurig gebruik:  resistentie van endorfine, enkephaline, oxytocine, serotonine en cortisol. Resistentie betekent dat de genen het aantal receptoren voor deze signaalstoffen verminderen, waardoor het lichaam een ongevoeligheid voor deze signaalstoffen ontwikkelt.
Volgens een onderzoek van 2004 zijn de endorfine receptoren niet betrokken in de belonigseffecten van MDMA, aangezien muizen met en zonder endorfine receptoren hetzelfde reageren op deze drug R.  Deze onderzoekers gokten verkeerd omdat ze zich alleen hebben gericht op de MOR. In 2009 werd aangetoond dat MDMA de DOR activeren, dit zijn de delta receptoren van het endorfinesysteem R. De DOR bieden een bindingsplaats voor endorfine en enkephaline (twee endogene opioïden) en hebben een anti-depressieve werking. Dit betekent dat eenmaal MDMA is uitgewerkt, iemand zich behoorlijk depressief kan voelen. De regel ‘hyperactivatie leidt tot resistentie‘ gaat bij recreatieve drugs bijna altijd op.

Cocaïne en speed

De zogenaamde veilige amfetamine-derivaten zoals methylfenidaat en dextro-amfetamine zijn familie van cocaïne en speed. Het verschil tussen de legale en de illegale versie is de heftigheid van het middel. Cocaïne activeert bijvoorbeeld veel meer endorfine dan Ritalin R . Is Ritalin daarom veiliger aangezien het elke dag wordt gebruikt en gedurende jaren? Daarvoor verwijs ik naar het hoofdstuk Ritalin op deze site. Het argument dat Ritalin niet verslavend zou zijn opdat het pas na een half uur werkt is pure onzin. MDMA werkt pas na een uur en dat middel zou dan wel verslavend zijn… Laten we vooral geen scheve argumenten gebruiken om iets te verdoezelen. Ritalin wordt in de medische wereld immers ingezet als middel om een cocaïne verslaving te vervangen R.

Werking: cocaïne en speed zijn super endorfine-activators. Ze activeren het dopamine beloningssysteem door het stimuleren van de endorfine receptoren. Cocaïne bijvoorbeeld zorgt voor een 150% en voeding voor een 37% toename van dopamine R . Terwijl Ritalin 48% dopamine scoort R . Hiermee begrijpt u hierdoor beter waarom zoveel mensen eetverslaafd zijn. Cocaïne werkt meer op de DOR dan de MOR R . Dit betekent dat de uitwerking een depressief effect veroorzaakt.

Complicaties bij langdurig gebruik: hyperactivatie van de endorfine en dopamine receptoren veroorzaakt resistentie van deze signaalstoffen R en R2   . Hierdoor zal er na de uitwerking meer endorfine en dopamine nodig zijn om een normaal beloningseffect te ervaren. Men voelt zich dus sneller verveeld, minder gemotiveerd en sneller moe eenmaal het middel is uitgewerkt. Dit wordt het rebound effect genoemd.

Behandeling: de reguliere behandeling van cocaïne verslaving is het middel te vervangen door Ritalin, een geneesmiddel met een milder endorfine/dopamine effect R . Een vreemde aanpak aangezien beide stoffen een verdere resistentie van endorfine en dopamine tot gevolg hebben. In feite de reden dat mensen cocaïne gebruiken, is omdat ze reeds te lijden hebben onder een endorfine/dopamine resistentie, zoals we bijvoorbeeld zien bij mensen met ADD/ADHD en ASS. Ze willen dus extra endorfine en dopamine scoren om zich beter te voelen. Maar resistentie is net een gradueel proces. Dit betekent dat de ongevoeligheid toeneemt zolang men deze receptoren op een onnatuurlijke (chemische) manier blijft stimuleren.

Extra stimulatie heeft een tijdelijk effect en het lost de kern van de probleem niet op. Meer nog, men houdt het probleem in stand door de bestaande resistentie verder te voeden. Wil men het probleem oplossen moet men dus de gevoeligheid van endorfine en dopamine herstellen. Dit betekent dat men de activiteit van alle signaalstoffen die het dopamine systeem stimuleren (endorfine, insuline en BDNF) moet verminderen. Het is héél eenvoudig. Daar waar over-stimulatie leidt tot resistentie (desensitisatie), leidt onder-stimulatie tot herstel van de gevoeligheid (resensitisatie). Doordat het aantal receptoren in aantal toeneemt (resensitisatie), zijn er minder signaalstoffen (bv. dopamine) nodig om een goede dopamine werking te realiseren. Zoals de dichter Robert Browning in zijn ‘Andrea del Sarto’ verwoordde: ‘less is more‘.

Marihuana

Een twintiger vertelt:’Ik heb ADD. Ik gebruik dagelijks wiet, maar ik denk niet dat het kwaad kan. Bijna al mijn vrienden roken het. In Nederland is het legaal en ik heb studies gelezen die de heilzame effecten van marihuana beschrijven. Als u wil kan ik deze studies doormailen. Kunt u me helpen met mijn ADD probleem? Op mijn vraag waarom de cliënt wiet rookt, krijg ik meestal te horen dat wiet motiverend en ontspannend werkt, en eigenlijk ook wel goed is voor het libido. Het onderliggende probleem is hier: gebrek in het ervaren van plezier (milde vorm van anhedonie), stress-gevoeligheid en een laag libido.

Werking: THC, de actieve stof van marihuana werkt via de MOR R, KOR R en de cannabinoïde R receptoren. Volgens de ene studie activeert chocolade de cannabinoïde receptoren (CR) wel R, volgens een andere studie weer niet R. In plaats van chocolade zou men beter thee drinken, omdat de catechines in thee de CR activeren R. Maar goed we hadden het over marihuana.

Complicaties bij langdurig gebruik: De CR zijn verbonden met het stress-systeem via de HPA-as. Dit verklaart het rustgevend effect van THC door vermindering van de CRH en ACTH stress-hormonen R. Anderzijds via het activeren van endorfine, dat een kalmerend effect heeft R en R2 .  Ook hier geldt dat hyperactivatie leidt tot resistentie van de endogene cannabinoïden. Dit betekent dat langdurig gebruik van marihuana de stress-hormonen doet toenemen. Men wordt alsmaar stress-gevoeliger en sneller geïrriteerd.
Hyperactivatie van het endorfinesysteem heeft tevens endorfine resistentie tot gevolg, waardoor men zich minder gemotiveerd voelt, dingen uitstelt, depressief wordt en geheugenproblemen krijgt.

Opiaten

Opiaten zijn lichaamsvreemde opioïden die actief zijn op de receptoren van het endorfinesysteem. Ze worden ingedeeld in de voedingsopiaten (exorifnen),  de natuurlijke verbindingen van opium (morfine, codeïne) en de synthetische verbindingen (Fentanyl, Tramadol). Opiaten hebben een verdovende en pijnstillende werking en brengen daarnaast een toestand teweeg waarin men zich schijnbaar gelukkig voelt. Dit effect wordt veroorzaakt door een tijdelijke toename van dopamine. Eenmaal het middel is uitgewerkt volgt een forse dopamine drop-down waardoor men zich moe en depressief voelt R . Vermoedelijk wordt het (tijdelijk) dopamine verhogend effect mee veroorzaakt door de door opioïden veroorzaakt COMT enzym remming omdat dit enzym dopamine afbreekt R.

Werking: opiaten zijn actief op de verschillende opioïde receptoren van het endorfinesysteem (MOR, DOR en KOR).

Complicaties bij langdurig gebruik: opiaten veroorzaken een hyperactivatie gevolgd door desensitisatie van de endorfine R , dopamine R , insuline R en R , noradrenaline en  cortisol receptoren R . Desensitisatie betekent dat het aantal receptoren afneemt waardoor er een resistentie ontstaat voor deze signaalstoffen (bv. insuline resistentie). Dit houdt in dat de werking van deze signaalstoffen afneemt. Opiaten verhogen (na hun uitwerking) de stress-gevoeligheid door een toename van de CRH en ACTH stress-hormonen R en R2. Ook hier geldt dat chronische hyperactivatie van de stress-hormonen, uiteindelijk resulteert in een ongevoeligheid (resistentie) voor deze signaalstoffen, waardoor de stress-gevoeligheid nog meer toeneemt R . Het CRH stress-hormoon is een indirecte dopamine stimulator, doordat het endorfine losmaakt van de witte bloedcellen R . Dit zou een reden kunnen zijn waarom sommige mensen ‘stress-verslaafd’ zijn.
Opiaten hebben een immuunsuppressief effect R , wat betekent dat ze de normale afweer tegen allergenen en micro-organismen tegengaan door het aantal lymfocyten af te remmen. Morfine bijvoorbeeld reduceert het aantal lymfocyten op twee uur met 70% en de natural killer cellen met 40% R. Tevens neemt de kans op kanker toe R .

Stikstofmonoxide: een chronische opiaat belasting zorgt voor een toename van stikstofmonoxide via de stress-hormonen R. Deze stof veroorzaakt vertraging van de lichaamseigen ontgifting R waardoor andere geneesmiddelen minder snel worden afgebroken. Het is ook het stofje dat na inname van Viagra zorgt voor een erectie bij de man. Stikstofmonoxide is een belangrijke oorzaak van hypotensie, hoofdpijn, migraine en glaucoom. Mensen met een chronische exorfinen belasting hebben een toename van stikstofmonoxide R en mijden liever suppletie met L-arginine omdat dit het probleem verergert. L-arginine is vooral populair bij atleten omdat dit de prestatie verbetert door een stijging van adrenaline en verhoogde bloeddoorstroming in de spieren, waardoor de spiermassa sneller toeneemt. Stikstofmonoxide remt de vrijgave van dopamine R. Sommige exorfinen die actief zijn op de KOR, veroorzaken in acute dosering een daling van stikstofmonoxide R en R2 . Dit effect wordt omgekeerd in een chronische dosering.
Cortisol remt de vrijgave van stikstofmonoxide R . Daar tegenover staat dat cortisol resistentie de vrijgave van stikstofmonoxide met 300 tot 600% doet toenemen R . Anti-stikstofmonoxide nutriënten zijn glucosamine sulfaat en mangosteen R en R2 .  Endorfine is een natuurlijke stikstofmonoxide ‘opruimer’, zodat endorfine resistentie