Print This Page

Endorfine overstimulatie en schaarste

Overstimulatie en schaarste

De westerse maatschappij is vooral gericht op meer consumeren en groei. Groei die de laatste jaren blijkt te slabakken en die de overheid noodzaakt om maatregelen te nemen. Deze crisis weerspiegelt zich ook in het menselijk lichaam en de psyche. De drang naar genot is buitenproportioneel. Het Westen wordt geplaagd door overgewicht, eetstoornissen, diabetes type 2 en andere aandoeningen die het gevolg zijn van een falend endorfinesysteem. Als men er de statistieken op naslaat lijkt het wel alsof we een volk geworden zijn van vrolijke depressievelingen. Mede door de dominante ‘zorg-verkleutering’ proberen we het depressieve gevoel te maskeren met pillen die niet lijken te werken. Wat zijn de tegenreacties op zoveel overdaad?

-Downsizing is de maatschappelijke reactie op overstimulatie- Economische groei als ideologie heeft afgedaan. In de plaats daarvan ontstond recent een beweging die zich ‘downsizing’ noemt. Consuminderen, respect voor de natuur en het gebruik maken van duurzame energie en materialen staan hierin centraal.  Het is voor de westerse mens erg moeilijk om te begrijpen dat overdaad schaadt. Waarschijnlijk omdat we zijn grootgebracht met het idee dat meer beter is. Helaas is het omgekeerde waar. Overdaad leidt tot verzadiging, waarbij ons nog weinig dingen echt gelukkig kunnen maken. Deze crisis kan niet worden opgelost door méér te consumeren. Net zoals een emotionele crisis niet kan verholpen worden door meer te eten, te drinken of te roken of een pilletje te nemen dat de emotie moet wegdrukken.

-Down-regulatie en resistentie zijn genetische reacties op overstimulatie- Waar wil dit nu eigenlijk zeggen? Down-regulatie is een proces dat het lichaam beschermt tegen overstimulatie door het aantal receptoren op de celwand te verminderen.  De hersencellen creëren schaarste door ervoor te zorgen dat er minder of geen endorfine meer in de hersencellen raakt. Men ontwikkelt een resistentie tegen het lichaamseigen endorfine. Down-regulatie en resistentie zijn de belangrijkste oorzaak van de forse toename van de psychische, degeneratieve en chronische aandoeningen. Onze oer-genen zullen overstimulatie van eerder welke neurotransmitter en hormoon op deze manier ‘aanpakken’. Waarom is dit zo?

- Onze cellen zijn geprogrammeerd op schaarste, niet op overdaad – Onze oergenen zijn meer dan 100.000 jaar gewoon om te functioneren in een klimaat van schaarste. Hierbij komt een gemiddelde hoeveelheid endorfine en dopamine vrij die we gemakshalve factor ‘X 10′ noemen. Plots wordt ons beloningssysteem geconfronteerd met een omgekeerde situatie, namelijk een chronische vorm van overstimulatie door bijvoorbeeld troostvoeding, suiker, smaakversterkers en porno. Hierbij wordt ‘X 10′ plots gekatapulteerd naar ‘X 250′. Om deze abnormale toestand te normaliseren reageren de cellen met een correctiemechanisme. Ze verminderen de gevoeligheid voor endorfine en dopamine tot het niveau ‘X 2′. Met andere woorden een routine bezigheid scoort ‘X 2′ (een minieme afgifte van endorfine/dopamine). Dit extreem lage beloningsniveau voelt zo onprettig aan dat men routinezaken mijdt (uitstelgedrag). In de plaats daarvan zoekt men sterkere stimuli op met een hogere ‘X-factor’. (schema: de drie stadia van het beloningssysteem).