Print This Page

Endorfine en oxytocine – geluk begint voor de geboorte

Geluk begint voor de geboorte 

De prenatale fase – De zwangerschap is de cruciale periode voor de rijping van het endorfine/dopamine beloningssysteem. Wordt de afgifte van endorfine abnormaal gestimuleerd door prenatale stress, roken, drugs, alcohol  en/of troostvoeding, raakt het beloningssysteem reeds uitgeput nog voor de baby is geboren.
Een baby beschikt nog niet over KOR receptoren R. Deze receptoren dienen als een demper om de twee beloningsreceptoren van het endorfinesysteem (MOR en DOR) af te remmen R. De consequentie is dat een baby geen verweer heeft tegen het toedienen van externe opiaten zoals exorfinen uit melk en oxytocine, een stof die wordt ingezet om de weeën te versnellen. Zonder deze KOR-rem verzwakken de MOR en DOR receptoren R. Deze endorfine gestuurde receptoren activeren de vrijgave van dopamine  R  R1  R2, zodat de kans op het ontwikkelen van ADD en ADHD aanzienlijk toeneemt.

De geboorte – Een tweede factor is het gebruik van oxytocine als weeën-versneller.  Met een kracht die gelijk is heroïne R, activeert het alle endorfinereceptoren tegelijk. Wat overblijft is een leeg slagveld.  Een langdurige dosering oxytocine (via een infuus soms langer dan 12 uur) kan de werking van oxytocine en het beloningssysteem gedurende langere tijd  verzwakken R R1 R2, onder bepaalde omstandigheden zelfs jaren. Volgens diverse onderzoeken ligt een laag oxytocine niveau mee aan de basis van het ontstaan van postnatale depressie R (PND), hechtingsproblemen en verlatingsangst R, borderline R, autisme R en de AD(H)D  R epidemie. Maar liefst 67 procent van de kinderen met AD(H)D werden op de wereld gezet met een flinke portie oxytocine R. Het is niet zo verwonderlijk dat een stof die liefde en verbondenheid mogelijk maakt, bij een gebrek ervan leidt tot verlatingsangst en hechtingsproblemen.

De eerste voeding –  Moedermelk vervangen door koemelk is niet zo een goed idee. Deze melk – die eigenlijk bedoeld is voor kalveren, bevat lichaamsvreemde exorfinen die tien keer sterker zijn dan een zelfde dosering morfine R. Caseïne-exorfinen worden in verband gebracht met diverse immuunproblemen en ontwikkelingsstoornissen. Voorbeelden zijn: astma R, toename van de allergieën R, overgewicht bij baby’s R, wiegendood R , psychomotorische achterstand R ,  darmproblemen R en middenoorontsteking R . Bij volwassnen kan dit leiden tot hartfalen R en diabetes R .

- AD(H)D en oxytocine – Maar liefst 67 procent van de kinderen met AD(H)D werden op de wereld gezet met oxytocine R. De oorzaak is gelegen in de rijping van het endorfinesysteem. De KOR receptoren die het beloningseffect van oxytocine moet afremmen, ontwikkelen zich pas in de peutertijd. Zonder deze rem wordt het beloningssysteem overbelast met alle gevolgen van dien. -

ADHD en histamineExorfinen zijn voedingsopiaten die een grotere histamine toename kunnen veroorzaken als de klassieke allergieën R. Histamine activeert het stress-systeem R, met een uitputting van het endorfine/dopamine beloningssysteem tot gevolg.

- Postnatale depressie – Bij vrouwen waarvan de werking van endorfine reeds is verzwakt, is de kans op PND beduidend hoger R, zeker als er oxytocine wordt gebruikt. Alle opiaten hebben een nefast effect op de werking van het endorfinesysteem.

 – Postnatale psychose – Uit een onderzoek blijkt dat postnatale psychose gepaard gaat met een ernstige koemelk-exorfinen belasting R. 

- Moeder/kind binding – Russisch onderzoekers ontdekten dat als men koemelk-exorfinen toedient bij moederatten, de band met het kind afneemt R. Acute en chronische toediening van exorfinen vermindert immers de werking van endorfine en oxytocine.

Oxytocine en loyaliteit – Oxytocine ligt mee aan de basis van trouw. Zo blijkt uit onderzoek dat partners uit monogame relaties over beduidend meer oxytocine beschikken dan partners in polygame relaties R.