Print This Page

Emiel

Emiel
ADHD-NOS

Met supplementen en een glutenvrij dieet, is het gevoel dat ik als mama heb bij het zien van de evolutie die m’n  zoontje momenteel aan het maken is, er één van m’n kind voor de tweede keer het leven schenken, en ditmaal het echte leven…

In het tweede kleuter kreeg ons zoontje Emiel  de diagnose ADHD en zes maanden later de diagnose ASS. Als ouder gingen we een intense weg tegemoet van vier jaar therapie waarbij kinesitherapie, ergotherapie, logopedie en kritische ontwikkelingstherapie volgens de methode van prof. Hendrickx ons kind heel wat verder brachten.

Toch bleek dit alles niet voldoende om de concentratieproblemen te zien verminderen en de ontwikkelingsachterstand volledig te zien verdwijnen.
We deden hem de overstap naar het type 8 – onderwijs maken in de hoop van deze problemen te zien verminderen. Daar deze hardnekkig bleken te zijn, werd ons aangeraden om Rilatine te proberen. Als moeder kon ik me daar niet achter zetten omwille van de mogelijke nevenwerkingen.

Een verder zoeken naar een alternatieve mogelijkheid om met deze problemen om te gaan, zonder dat er medicatie aan te pas moest komen, bracht ons op de weg van een orthomoleculaire aanpak.

Als mama was dit voor mij een laatste mogelijkheid die ik wou uitproberen, vooraleer ik me bij de klassieke manier van behandelen (medicatie met Rilatine of Stratterra) ging moeten neerleggen wilde ik niet dat deze problemen de schoolse loopbaan van Emiel in het gedrang  gingen brengen.

Daar Emiel momenteel school loopt in een school waar ze hem fantastisch begeleiden, was ik dus heel erg benieuwd wat deze therapie hem ging geven.

De resultaten zijn ongelooflijk:

Door zijn ASS verliep alles met ups en downs. Goede en slechte momenten wisselden elkaar voortdurend af. Hij had veel last van angst en stress. Daardoor zat hij ook bij momenten in een serieuze energiedip. Veranderingen  waren voor hem moeilijk en moesten heel voorspelbaar gemaakt worden.  Kortom, niets ging vanzelf zonder een heel consequente aanpak.

Met supplementen en een glutenvrij dieet (dat uit testing nodig bleek), zagen we Emiel reeds evolueren: de concentratie was reeds gedeeltelijk verbeterd, het werktempo lag reeds een stuk hoger, de motivatie en het zelfvertrouwen groeiden. Hij werd ook enthousiaster en levenslustiger. Tics verdwenen helemaal.

Hij gaat goed vooruit voor technisch lezen, de concentratie verloopt redelijk goed, is hij gevoelsmatig gestabiliseerd (stress en angst zijn volledig verdwenen en ook het energiepeil blijft constant), hij aanvaardt kritiek en gaat er op een positieve manier mee om  (hij doet goed zijn best om er de volgende keer op te letten, waar hij dat voordien zelfs al de volgende dag niet meer ging weten!). Emiel geeft het gevoel zich te amuseren op school, heeft vrienden binnen en buiten de klasgroep en wordt als een toffe en aangename jongen door de juffen omschreven.

Emiel zelf voelt dat hij uit zijn problemen aan het raken is en raakt hierdoor enorm gemotiveerd om meer en meer te willen leren en kunnen.
Hij spiegelt zich daarbij aan zijn grote broer, waar hij al van kleinsaf naar opkijkt en nu voor het eerst ervaart dat wat zijn broer kan, nu ook binnen zijn mogelijkheid komt.

Ook het toegenomen geheugen en de gestegen concentratie duwen Emiel vooruit.

Thuis kunnen we hem al volledig als een gewoon kind benaderen en z’n gang laten gaan  en het doet ons als ouder veel deugd hem op alle gebieden zo te zien openbloeien.

Ik ben er van overtuigd dat wanneer we de ondersteuning nog in het kleuteronderwijs konden opgestart zijn, we de overgang naar het buitengewoon onderwijs nooit gingen moeten gemaakt hebben. Hij ging op tijd uit de problemen geraakt zijn.

Nu zijn we echter in een opwaartse spiraal beland en verwacht ik van Emiel met de tijd terug naar het gewone onderwijs te zien evolueren.

Momenteel geniet ik als mama van alles wat ik beleven mag en krijg ik niet genoeg van wat ik momenteel mag ervaren: je kind voor een tweede keer het leven mogen schenken…

Ik hoop dat ons verhaal andere ouders het inzicht kan geven dat er een positieve weg mogelijk is, om je kind uit de neerwaartse spiraal van ADD, ADHD of ASS te halen en dit op een lichaamsvriendelijke, positieve en vooral blijvende manier.

Mama van Emiel

PS. Recente aanvulling: 

– Het trimester rapport in december: 90 % in totaal (niveau normaal onderwijs, eerste studiejaar)
– Emiel is sociaal geïntegreerd. Er wordt overwogen om in de nabije toekomst normaal onderwijs te volgen.