Print This Page

Arne

Arne
ADD

Arne is eigenlijk altijd al een langzame jongen geweest.  Hij was een heel rustige baby  en ik merkte al van het begin dat zijn ontwikkeling niet volgens het boekje ging.  Natuurlijk moet dit niet, want elk kind heeft zijn eigen tempo maar hoe ouder hij werd, des te meer dit begon op te vallen.

Tijdens zijn kleuterjaren bleek dat Arne t.o.v. zijn klasgenootjes achterstond op zowel zijn fijne als zijn grove motoriek.  In het eerste studiejaar wilden ze hem zelfs naar het bijzonder onderwijs willen sturen maar daar heb ik me tegen verzet omdat hij zeker niet dom was.  Alleen zijn motoriek wilde niet mee.  Gelukkig stond zijn lerares achter mij en zij raadde me aan om hem naar een kinesist te sturen die de “methode van Hendrickx” praktiseerde.  Na een begeleiding van 2 jaar zagen we een lichte verbetering maar echt een spectaculaire verbetering was dit niet.

Gedurende de 6 jaar van de basisschool zag iedereen dat Arne concentratieproblemen had die steeds erger werden.  Maar hij behaalde goede punten (steeds rond 80%) dus wij maakten ons geen zorgen.

Pas in het eerste middelbaar ASO begonnen de punten enorm te dalen.  Nu behaalde hij 60% en dit ging steeds naar beneden.  Op het einde van het derde middelbaar heeft hij een B-attest gehaald wat wilde zeggen dat hij naar het TSO of BSO moest.  Doordat hij heel geïnteresseerd is in economie hebben we samen besloten om hem handel te laten volgen.  Ondertussen is zijn zelfbeeld natuurlijk ook achteruit gegaan.  Hij werd steeds apatischer, sloot zich sociaal af, zat achter de playstation, computer, verveelde zich.  Alleen in voetbal was hij nog geïnteresseerd.

Gelukkig was daar zijn nieuwe school.  Ik had als mogelijke problemen “concentratieproblemen” op het informatieblad gezet.  Op het einde van de grote vakantie had de zorgcoördinator van de nieuwe school ons opgebeld en vroeg om voor de start van het nieuwe schooljaar nog een gesprek te hebben i.v.m. de concentratieproblemen.  Na dit gesprek liet zij ons weten dat er misschien een mogelijkheid bestond dat Arne ADD zou hebben en dat we dit maar eens moesten uitzoeken.  Ik ben deze vrouw enorm dankbaar!!  Zij volgt hem momenteel op en geeft ons goede tips qua het begeleiden van Arne.  Ook zit hij in de “zorgklas” waar hij meer tijd krijgt om zijn examens te maken.

Na dit gesprek heb ik mij direct op Mr. Google gestort en kwam zo op de site van De Poort (Exendo) terecht.  Bijna alle symptomen die daar vermeld stonden kwamen overeen met die van Arne.  Eindelijk hebben we het gevonden.  Ik heb intuïtief altijd geweten dat er iets aan de hand was met Arne en het puzzelstukje viel precies op zijn plaats. Ik heb dan gelijk een afspraak gemaakt.  Achteraf bleek dat hij gluten- en lactose-intolerant was en het was heel duidelijk dat hij ADD had.

Ik ben ook via de reguliere weg gaan uitzoeken wat zij Arne konden bieden.  Dit omdat de school van Arne een attest nodig had dat hij ADD had zodat hij speciale begeleiding kon krijgen.  Deze raden ons het produkt “Rilatine” aan.  Maar ik houd niet van medicijnen en weet dat dit zijn probleem niet oplost,enkel verdooft.  Want Rilatine is een pure drug!!  Het is een schandaal dat dit toegestaan wordt om als medicijn gebruikt te worden.

Momenteel zijn we 8 maanden verder.  Als puber van 15 jaar was het natuurlijk niet gemakkelijk om hem te houden aan zijn dieet en het nemen van zijn supplementen maar hij wist dat dit in zijn belang was. En wat een verschil!!!  Zijn punten zijn beter.  Sociaal is hij enorm vooruit gegaan.  Hij heeft nieuwe vrienden en neemt zelf het initiatief om hen te contacteren en er op uit te gaan.  Eindelijk is hij nu een normale puber van 16 jaar die ook wel eens puberse fratsen uithaald en in verweer komt tegen ons maar dit vind ik een gezonde fase; loskomen van zijn ouders en zijn eigen weg opgaan. Wow!  Zijn zelfbeeld is weer positief en hij voelt zich gelukkiger in zijn vel.  Hij slaapt beter, is opgewekter.  Kortom, wij zijn enorm blij met deze vooruitgang en Arne doet dapper verder met zijn dieet met zo af en toe een uitzondering.   Maar hij voelt zelf dat hij hiervan nadelen heeft dus dit is gelukkig gelimiteerd.

Wij willen jou hiervoor hartelijk danken, Lucas.  Wij zijn superblij dat Arne van een apatische jongen met een laag zelfbeeld is uitgebloeid tot een zelfzekere puber boordevol levenslust.  Wij blijven verder doen

Mama van Arne.